ΕΞΩ Η ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ

Έζησα μέσα στα βάθη της φτώχειας και της αρρώστιας.

Όταν οι άνθρωποι με ρωτούσαν πώς άντεξα σ’ όλ’ αυτά τα βάσανα, τους απαντώ πάντα με τον ίδιο τρόπο: «Άντεξα χθες. Μπορώ ν’ αντέξω και σήμερα. Και δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να σκεφτεί το τι μπορεί να συμβεί αύριο».

Γνώρισα τη θέληση, την αγωνία, τον αγώνα και την απελπισία. Πάντα μου ήμουν υποχρεωμένη να εργάζομαι πέρα απ’ το όριο των δυνάμεών μου.

Ωστόσο δε λυπάμαι τον εαυτό μου, δε χύνω δάκρυα για τις περασμένες και φευγάτες πια θλίψεις· δε ζηλεύω τις γυναίκες που απολαμβάνουν